ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΚΑΙ ΤΟ 626 ΚΑΙ ΤΟ 1940
Εμφάνιση της Παναγίας στο Αλβανικό Μέτωπο
Μια συγκλονιστική μαρτυρία πίστης μες στη φωτιά του πολέμου
Ο αγώνας του 1940 δεν ήταν μόνο στρατιωτικός. Ήταν αγώνας ιερός, υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Οι Έλληνες πολεμούσαν με την πεποίθηση πως υπερασπίζονται όχι απλώς τα σύνορα, αλλά την ίδια την ψυχή του Έθνους· την Ορθοδοξία και την ελευθερία του πνεύματος.
Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα πίστης και αυταπάρνησης, η παρουσία της Παναγίας στο μέτωπο υπήρξε για πολλούς στρατιώτες μια πραγματικότητα. Ανάμεσα στις καταγεγραμμένες μαρτυρίες, ξεχωρίζει εκείνη του Ανθυπασπιστή Νικολάου Γκάντζαρου, που υπηρέτησε στο 1/40 Τάγμα Ευζώνων.
Η μαρτυρία του δημοσιεύτηκε χρόνια αργότερα, στο περιοδικό Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία, και αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά τεκμήρια του πώς οι μαχητές του ’40 βίωναν την πίστη ως ζώσα παρουσία, όχι ως ιδεολογία ή ψυχολογικό στήριγμα.
Η Επιστολή και η Αναφορά
Ο Γκάντζαρος, σε επιστολή του το 1968, περιγράφει την εμπειρία που είχε το βράδυ της 2ας Μαρτίου 1941 στο χωριό Γκολέμι της Βορείου Ηπείρου. Κατά τη διάρκεια σύντομης ανάπαυλας του τάγματος, ένιωσε – όπως γράφει – «μια μυστηριώδη δύναμη» να τον ωθεί να περπατήσει προς ένα μικρό ύψωμα κοντά στον καταυλισμό.
Εκεί, μέσα στο ημίφως, εμφανίστηκε μπροστά του μια γυναίκα μαυροφορεμένη με σεμνή μορφή. «Μη φοβάσαι παιδί μου», του είπε. «Είμαι η Παναγία».
Του απηύθυνε τρία λόγια, τα οποία τον διέταξε να μεταφέρει στον διοικητή του τάγματος:
1. Η Ελλάδα θα εξέλθει νικήτρια από τον πόλεμο, «θελήματί Μου».
2. Ο πόλεμος επιτράπηκε από τον Θεό, για να συναισθανθεί ο κόσμος την απομάκρυνσή του από την πίστη και να επιστρέψει στη Χάρη Του.
3. Ο δίκαιος πάντοτε υπερισχύει της βίας.
Όπως αναφέρει στην αναφορά του, μετά την εξαφάνιση της Θεοτόκου ένιωσε θαμβωμένος, αλλά με πλήρη συνείδηση ότι είχε ζήσει κάτι αληθινό. Επέστρεψε αμέσως στη σκηνή του διοικητή και κατέγραψε το γεγονός εγγράφως, υπακούοντας στην εντολή που του δόθηκε.
Πίστη και Μαρτυρία
Η μαρτυρία του Γκάντζαρου ξεχωρίζει για το λιτό και σεμνό ύφος της. Δεν υπάρχει ίχνος ρητορικής ή υπερβολής· μιλά με τη γλώσσα ενός ανθρώπου που προσπαθεί να κατανοήσει το υπερφυσικό μέσα από την πειθαρχία του καθήκοντος.
Η γνησιότητα της γραφής, η απλότητα της περιγραφής και η συνέπεια της πίστης δίνουν στη μαρτυρία χαρακτήρα αυθεντικό και συγκλονιστικό. Δεν πρόκειται για μυθιστορία, αλλά για πρωτογενές τεκμήριο ενός στρατιώτη που έζησε το μέτωπο και είδε μέσα στη νύχτα του πολέμου το φως της Παναγίας.
Ο Ναός της Παναγίας
Μετά την εμφάνιση, οι στρατιώτες του τάγματος πρόσφεραν τον «φτωχό οβολό» τους και με απλότητα οικοδόμησαν στο σημείο εκείνο ναό προς τιμήν της Παναγίας.
Ένα ταπεινό εκκλησάκι που έμελλε να γίνει τόπος μνήμης και προσευχής - σύμβολο ευγνωμοσύνης για τη Θεία Προστασία.
Το Πνεύμα του ’40
Η μαρτυρία αυτή δεν είναι απλώς μια συγκινητική ιστορία. Είναι παράθυρο στην ψυχή του ελληνικού στρατιώτη: ενός ανθρώπου που πολεμούσε με το όπλο στο χέρι και την πίστη στην καρδιά.
Η Παναγία για εκείνον δεν ήταν ιδέα ή εικόνα· ήταν παρουσία, προστασία, μητρική αγκαλιά μέσα στη φωτιά.
Και ίσως αυτό να εξηγεί γιατί ο αγώνας εκείνος, πέρα από στρατιωτικό έπος, έμεινε στην ιστορία ως θαύμα πίστεως και αυτοθυσίας.
📖 Πηγές:
Περιοδικό Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία - Επιστολή και Αναφορά Ανθυπασπιστή Νικολάου Γκάντζαρου, 1941 & 1968.
+++
Οἱ Ἐμφανίσεις τῆς Παναγίας τό 1940
Ὁ ἀγὼν ἦταν ἱερός. Οἱ Ἕλληνες πολεμοῦσαν ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος. Ἐγνώριζαν ὅτι, ἂν πατοῦσαν τὸν τόπο μας οἱ Φράγκοι, οἱ παπικοὶ θὰ μᾶς νόθευαν τὴν πίστι καὶ θὰ μόλυναν τὴν Ὀρθοδοξία.
Ἡ παρουσία τῆς Παναγίας στὸ Μέτωπο διαπιστώθηκε σὲ πολλὲς περιπτώσεις. Ἀναφέρομε μία, ἡ ὁποία εἶχε γίνει κοντά μας στὸ ἀριστερὸ μέρος τοῦ Μετώπου, ἐκεῖ ποὺ ἤτανε τὸ ἄλλο τμῆμα τοῦ Μετώπου, τῶν εὐζώνων. Συνέβη στὸν Ἀνθυπασπιστὴ Νικόλαον Γκάντζαρον. Στὰ χρόνια τῆς Κατοχῆς εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ τὸν γνωρίσω στὰ Γιάννενα. Ἐκεῖ μοῦ τὸ διηγήθηκε καὶ ὁ ἴδιος.
Ἐπειδὴ ὅμως δὲν διέσωζα τὶς λεπτομέρειες, τὸν παρακάλεσα νὰ μοῦ τὰ γράψη. Παραθέτω τὴν ἀπάντησί του καὶ τὴν ἀναφορὰ ποὺ εἶχε κάμει τότε στὸν Διοικητή του. Ἰδοὺ τὸ πλῆρες κείμενο τῆς ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς του καὶ ἡ ἀναφορά του:
Ἐν Ἰωαννίνοις τῇ 3.2.1968
Πανοσιολογιώτατε,
Ὁ ἀδελφός μου Σωτήριος δι’ ἐπιστολῆς του μοὶ διεβίβασε τὴν ὑμετέραν παράκλησιν, ὅπως σᾶς γράψω περὶ τοῦ ὑπ’ ἐμοῦ ὁράματος τῆς Θεοτόκου κατὰ τὸν Ἑλληνοϊταλικὸν πόλεμον 1940-41…
Ἐτύγχανον Διμοιρίτης τῆς Γ’ Διμοιρίας (2ου Λόχου, Ι Τάγματος, 40ου Συντάγματος Εὐζώνων), ὃτε εἰς τὴν περιοχὴν Α΄, τοῦ χωρίου Γκολέμι ἐν Β. Ἠπείρῳ (Ἀλβανία) κατὰ μίαν προσωρινὴν ἀνάπαυλαν τοῦ Τάγματος ἐν ἐφεδρείᾳ, καθ’ ἣν δὲν ἐδικαιολογεῖτο παραίσθησις ἢ ὀλιγοψυχία, συνέβη τὸ ὅραμα. Θεωρῶ λοιπὸν ἐπιβεβλημένον μου καθῆκον νὰ σᾶς ἐνημερώσω περὶ τοῦ γεγονότος ἐκείνου. Τοῦτο περιγράφεται ἐν τῇ ὑποβληθείσῃ ἀναφορᾷ μου, τῆς ὁποίας ἀκριβὲς ἀντίγραφον σᾶς ἐγκλείω.
Ἐπειδὴ ὡς Χριστιανὸς δὲν ἐπιθυμῶ θόρυβον περὶ τὸ ὂνομά μου, παρακαλεῖσθε θερμότατα, ὅπως μείνω ἄγνωστος, πράγμα ὅπερ ἔχω καὶ ὡς ἀρχήν.
Μετὰ σεβασμοῦ
Νικόλαος Γκάτζαρος
Ὁδὸς Λόρδου Βύρωνος 9, Ἰωάννινα
Ἐν Τ.Τ. 712 τῇ 3ῃ Μαρτίου 1941
Ὁ Ἀνθυπασπιστὴς Γκάτζαρος Νικόλαος
Πρὸς: Τὸ 1/40 Τάγμα Εὐζώνων Ἐνταῦθα
«Περὶ ἐμφανίσεως τῆς Παναγίας καὶ τῶν δοθεισῶν μοι ὑπ’ Αὐτῆς ἐντολῶν».
«Λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ ἀναφέρω ὑμῖν, ὅτι χθὲς Κυριακήν, 2 Μαρτίου ε.ε. καὶ περὶ ὥραν 8ην μ.μ. μετέβην εἲς τι παρακείμενον τοῦ καταυλισμοῦ 2ου Λόχου Τάγματος Ὑμῶν μικρὸν ὕψωμα ἀπέχον περὶ τὰ 300 μέτρα, χάριν περιπάτου, αἰσθανθεὶς τὴν ἀνάγκην κινήσεως. Μία μυστηριώδης δύναμις ὡσὰν νὰ μὲ ὤθη πρὸς τὰ ἐκεῖ. Ὁ ἀὴρ ἔχει ἤδη παύσει νὰ φυσᾶ καὶ ὁ οὐρανὸς ἦτο ἀστερόης. Κατὰ τὴν ἐπιστροφήν μου εἰς τὴν σκηνήν, δὲν ἔχω ἀριθμήσει 10 βήματα, ὃτε αἰφνιδίως ἐνεφανίσθη ἐμπρός μου καὶ μοῦ ἀνέκοψε τὸν δρόμον μία γυνὴ μαυροφόρα ἔχουσα σεμνήν τὴν ἐμφάνισίν της. Τὸ πρόσωπόν της διεκρίνετο χαρακτηριστικῶς εἰς τὸ βραδυνὸ ἡμίφως. Εἰς τὸ θέαμα τοῦτο καταληφθεὶς ἐξ ἀπροόπτου, κατ’ ἀρχὰς ἐξεπλάγην, κατόπιν ὅμως αὐτοστιγμεὶ συνῆλθον ἐκ τοῦ τρόμου, ἐπειδὴ ἐγνώριζον, ὅτι πολλάκις ἡ Παναγία ἐνεφανίσθη εἴτε ὡς ὅραμα, εἴτε καθ’ ὕπνον κατὰ τὰς πολεμικὰς ἐπιχειρήσεις τοῦ Στρατοῦ μας.
Ἐγὼ ὅλως μηχανικῶς ἔλαβον θέσιν ἡμιγονυπετῆ, ἳνα ἀσπασθῶ τὴν δεξιάν Της. Ἐκ τῆς συγκινήσεως οἱ ὀφθαλμοί μου ἐδάκρυζον, οἱ πόδες καὶ τὰ χείλη μου ἔτρεμον ἐπὶ πολλὴν ὥραν. Ἤκουσα νὰ ὁμιλῆ: «Εἶμαι ἡ Παναγία. Μὴ φοβεῖσαι παιδί μου, εἶπε! Ἐγὼ ἐνεφανίσθην νὰ σοῦ εἴπω τρεῖς λόγους, τοὺς ὁποίους νὰ μὴ λησμονήσης:
Ὁ παρὼν πόλεμος ἐκηρύχθη ἀπροκαλύπτως καὶ ἀναιτίως ὑπὸ τῆς Ἰταλίας ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος. Θελήματί μου ἡ Ἑλλὰς θὰ ἐξέλθη τούτου νικηφόρως.
Ὁ πόλεμος οὗτος ἐκηρύχθη ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, ἳνα γνωρίση ὁ κόσμος, ὅτι ἀφορμὴ τούτου εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσίς του ἐκ τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας, καθ’ ἣν ὕβριζεν, ἐβλασφήμει τὰ θεῖα της καὶ ἔρρεπε πρὸς τὸν ἐκφυλισμὸν καὶ τὴν ἀκολασίαν καὶ οὕτως συμμορφωθῆ, ἳνα μάθη ὅτι ὑπάρχει καὶ προΐσταται ὁ Θεός. Τρανώτατα δὲ τεκμήρια τῆς ὑπάρξεως ταύτης εἶναι τὰ συχνὰ θαύματα τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Ἔπρεπε νὰ μάθη ὁ κόσμος, ὅτι ὁ δίκαιος πάντοτε ὑπερισχύει τῆς βίας.
Ἀνάφερε, λοιπόν, ταῦτα καὶ ἐγγράφως εἰς τὸν Διοικητήν σου, ἳνα μὴ πτοηθῆ πρὸ οὐδενὸς κωλύματος, καθότι ὑπὸ τὴν προστασίαν Μου ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς θὰ νικήση!». Μεθ’ ὅ ἐν τῇ ἐξαφανίσει Της οἱ ὀφθαλμοί μου ἐθαμβώθησαν.
Ἐν τέλει συνῆλθον ἐν μέρει καὶ κατηυθύνθην ἀμέσως εἰς τὴν σκηνὴν ὑμῶν, ὅπου ἔξωθι ταύτης ἀνέφερον ὑμῖν τὸ συμβὰν προφορικῶς.
Μετὰ ἀπὸ τὴν ἐμφάνισι αὐτή, ὅλοι μας οἱ στρατιῶτες ἐδώσαμε τὸν φτωχὸ ὀβολό μας καὶ μὲ προθυμία κτίσθηκε στὸ μέρος αὐτὸ ὁ ναὸς τῆς Παναγίας.
Πηγή: Περιοδικὸν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»
+++
☦️ Η Υπέρμαχος Στρατηγός του Γένους
Από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης στο αλβανικό μέτωπο
Η ιστορία του Ελληνισμού είναι μια αδιάκοπη πορεία κάτω από το βλέμμα της Παναγίας.
Από την Πόλη του Κωνσταντίνου ως τα χιονισμένα βουνά του Έπους του ’40,
ο λαός του Θεού ψάλλει τον ίδιο ύμνο· τον ύμνο της ευγνωμοσύνης, της πίστης και της σωτηρίας:
«Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…» ☦️
Το θαύμα του 626 μ.Χ.
Το έτος 626, η Κωνσταντινούπολη βρέθηκε σε θανάσιμο κίνδυνο.
Οι Αβαροι και οι Πέρσες συνέπραξαν για να την καταστρέψουν.
Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος έλειπε σε εκστρατεία, και η Πόλη έμεινε στα χέρια του Πατριάρχη Σεργίου.
Παρά τις δογματικές του παρεκκλίσεις – ήτοι τις αντιχαλκηδόνιες θέσεις του κατά των αποφάσεων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου – ο Σέργιος ενσάρκωσε την ελπίδα του λαού, όταν περιέφερε την εικόνα της Παναγίας Βλαχερνίτισσας γύρω από τα τείχη.
Και τότε έγινε το θαύμα.
Ξαφνικός ανεμοστρόβιλος και καταιγίδα κατέστρεψαν τον εχθρικό στόλο, και οι στρατιές των Αβάρων διαλύθηκαν.
Η Πόλη σώθηκε, και ο λαός πέρασε τη νύχτα ολόκληρη ενώπιον της Θεοτόκου, στο Ναό των Βλαχερνών, ψάλλοντας ορθοστάδην τον ύμνο της ευγνωμοσύνης.
Ο Ακάθιστος Ύμνος προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου - ύμνος που βρίθει ορθόδοξης δογματικής θεολογίας - ψάλθηκε με όρθιο όλο το λαό.
Σε κάθε στίχο του κρύβεται και μια θεολογική αλήθεια:
η Θεοτόκος που γέννησε τον προαιώνιο Αληθινό Θεό στη γη·
ο Χριστός που έχει δύο φύσεις, δύο ενέργειες και δύο θελήσεις·
η σωτηρία του ανθρώπου ως έργο Θείας Χάριτος·
και η Εκκλησία ως ζωντανό σώμα του Χριστού.
Το Έπος του 1940
Αιώνες αργότερα, στα αλβανικά βουνά, οι πρόγονοί μας Έλληνες στρατιώτες πολεμούν για την ελευθερία.
Η πατρίδα αντιστέκεται στον φασισμό, και μέσα στο χιόνι, τη φωτιά και το αίμα, εμφανίζεται η Παναγία.
Πολεμιστές του ’40 - όπως ο Νικόλαος Γκάτζαρος - μαρτυρούν πως Την είδαν να προπορεύεται των στρατευμάτων, να σκεπάζει τα χαρακώματα και να προστατεύει τους Έλληνες από τα εχθρικά πυρά.
Και τότε, μέσα στο μέτωπο, ξανακούγεται ο ίδιος ύμνος·
ο ύμνος που αντήχησε αιώνες πριν στην Πόλη, μετά τη σωτηρία της από την ίδια τη Θεοτόκο.
Τώρα γίνεται η προσευχή που σκεπάζει την Ήπειρο και τα ελληνικά στρατεύματα,
που αμύνονται του πατρίου εδάφους στα τμήματα προκαλύψεως της ελληνοαλβανικής μεθορίου.
Από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης ως τα χιονισμένα χαρακώματα της Πίνδου,
η Υπέρμαχος Στρατηγός, η Παναγία μας, στέκεται στο πλευρό του ευλαβέστατου Γένους μας.
Και κάθε φορά που ο Ελληνισμός δοκιμάζεται,
η ίδια φωνή υψώνεται στους αιώνες:
☦️ Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου