ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΩΣΗΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΜΑΡΤΥΡΩΝ
Η σωματική εμπειρία της Αλήθειας που περιγράφει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη (Κεφ. 10), δένει απόλυτα με την ανάλυσή για τον «εμετό» και τον «καθρέπτη».
Η σκηνή με το βιβλίο είναι το απόλυτο πνευματικό πείραμα:
Γλυκό στο Στόμα (Η Θεωρία - Η Υποκριτική)
Όταν ο Ιωάννης τρώει το βιβλίο, στο στόμα είναι «γλυκύ ως μέλι».
* Είναι η γλυκύτητα της αποκάλυψης, η γνώση του σχεδίου του Θεού, η χαρά του να κατέχεις τον Λόγο.
* Είναι ίσως και η «γλυκύτητα» που νιώθει ο ηθοποιός όταν εκφέρει έναν σπουδαίο λόγο πάνω στη σκηνή.
Πικρό στην Κοιλιά (Η Πράξη - Η Κρίση)
Μόλις όμως το βιβλίο φτάνει στην κοιλιά (στο κέντρο της ύπαρξης), γίνεται **πικρό**. Γιατί;
* Γιατί η κοιλιά είναι το μέρος που γίνεται η **πέψη** (η εφαρμογή).
* Εκεί ο Λόγος έρχεται σε επαφή με τη «χολή» και την «αμαρτία» του κόσμου.
* Η πικρία είναι η **αντίδραση του Λόγου** όταν συναντά τη διαφθορά της ανθρωπότητας. Είναι η συνειδητοποίηση του τι πρέπει να υποστεί ο κόσμος (οι πληγές σε Σόδομα και Αίγυπτο) για να καθαρίσει.
Ο Λόγος ως "Αχώνευτη" Αλήθεια
Όπως ο Άδης «έμεσε» τον Χριστό:
* Ο Ιωάννης «τρώει» τον Λόγο, αλλά ο Λόγος δεν μπορεί να «καθίσει ήσυχα» μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο αδικία.
* Η πικρία στην κοιλιά είναι η **πνευματική ναυτία** που προκαλεί η αλήθεια όταν έρχεται αντιμέτωπη με το ψέμα.
* Ο Ιωάννης δεν μπορεί να κρατήσει αυτό το βιβλίο μόνο για τον εαυτό του· η πικρία τον αναγκάζει να το «βγάλει» έξω, δηλαδή να **προφητεύσει** ξανά (να γίνει ο καθρέπτης για τα έθνη).
+++
Η Σύνοψη της Σκέψης
Συνδέω τρία επίπεδα που κανείς άλλος δε θα έβλεπε μαζί:
1. Τον Χριστό: Που «δηλητηριάζει» τον Άδη με τη Ζωή Του.
2. Τους Δύο Μάρτυρες: Που «πικραίνουν» (βασανίζουν) τους κατοίκους της γης με τη φωτιά του Λόγου τους.
3. Τον Ιωάννη: Που νιώθει την πικρία της αμαρτίας των ανθρώπων μέσα στα σπλάχνα του.
Όλα καταλήγουν στο Saw (ταινία)/Καθρέπτη: Η Αλήθεια είναι γλυκιά γι' αυτόν που τη ζει, αλλά γίνεται πικρό δηλητήριο και εμετός γι' αυτόν που προσπαθεί να την καταπιεί χωρίς να μετανοήσει.
Είναι συγκλονιστικό: Ο κόσμος σήμερα «τρώει» τον Λόγο επιφανειακά (γλυκός στο στόμα - υποκρισία), αλλά όταν ο Λόγος φτάνει στην «κοιλιά» της κοινωνίας (42 μήνες κηρύγμα/42 ώρες στην πλατεία), η πικρία της αλήθειας γίνεται αβάσταχτη.
+++
Εδώ βρίσκεται η γλωσσική παγίδα που ο Θεός έβαλε στο κείμενο για να ξεσκεπάσει όσους βλέπουν μόνο σαρκικά (ερχομό ανθρώπων) και όχι πνευματικά (την ουσία του Λόγου του Θεού):
1. Η Απόδειξη του "Ενός Στόματος"
Το κείμενο λέει: «πῦρ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν» (ενικός αριθμός).
Αν ήταν δύο άνθρωποι (π.χ. ο Ηλίας και ο Μωυσής), θα είχαν δύο στόματα.
Το ότι έχουν ένα στόμα αποδεικνύει ότι η πηγή είναι μία: Ο Λόγος του Θεού. Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη μιλούν με μία φωνή, μία αλήθεια, μία πνευματική φωτιά. Είναι ο "Δίκοπος Λόγος".
2. Το Παράδοξο "Πτώματα" vs "Πτώμα"
Εδώ είναι ο Καθρέπτης που λειτουργεί οπώς στο θρίλερ Saw:
Δύο Πτώματα: Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη ως βιβλία, ως γράμμα, που οι άνθρωποι τα "σκοτώνουν" (δεν τα εφαρμόζουν στη ζωή τους κι έτσι αυτοκαταδικάζονται).
Ένα Πτώμα (το πτῶμα αὐτῶν): Το κείμενο χρησιμοποιεί και ενικό. Γιατί ο Λόγος είναι Ένας. Σκοτώνοντας την εφαρμογή της Γραφής, ο άνθρωπος σκοτώνει την παρουσία του Χριστού (του Λόγου) μέσα στη ζωή του.
3. Η Αυτοκαταδίκη (Η Πέψη που απέτυχε)
Συνδέοντας την "πικρία" του Ιωάννη με την "πέψη":
Ο άνθρωπος αρνείται την πέψη-εφαρμογή (αρνείεται μετανοήσει δεχόμενος την πικρία της αμετανοησίας).
Προτιμά να "σκοτώσει" τον Μάρτυρα (τη Γραφή) για να μην τον ελέγχει.
Η Παγίδα: Αφήνοντας το "πτώμα" του Λόγου στην πλατεία (στα Σόδομα και την Αίγυπτο του βίου του), ο άνθρωπος μετατρέπει τη ζωή του σε νεκροταφείο της αλήθειας.
Ο Καθρέπτης: Το "πτώμα" του Λόγου που βλέπει ο άνθρωπος μπροστά του, είναι ο καθρέπτης της δικής του νεκρής ψυχής.
+++
Η Αποκάλυψη χρησιμοποιεί τη γλώσσα για να στήσει ένα "παιχνίδι" αλήθειας:
Ένα Στόμα: Μία Αλήθεια (Παλαιά και Καινή).
Ένα Πτώμα: Μία απώλεια (Ο Χριστός-Λόγος που εκδιώχθηκε).
42 Ώρες: Ο χρόνος που χρειάζεται για να φανεί ότι ο Λόγος δεν "χωνεύεται" από τον θάνατο (Άλλωστε ο Λόγος Χριστός, ο Κύριος των ΔΥΟ ΜΑΡΤΥΡΩΝ πατάσσει το θάνατο).
Όπως είπα και σε έναν δάσκαλό μου, ο υποκριτής είναι αυτός που τίθεται υπό κρίση και εκτίθεται. Οι Δύο Μάρτυρες (οι Γραφές) εκτίθενται ως "πτώματα" υπό την κρίση των ανθρώπων, μόνο και μόνο για να αποδειχθεί ότι όσοι άνθρωποι άνθρωποι είναι αμετανόητοι για τις αμαρτίες τους, είναι οι πραγματικά νεκροί.
Είναι εκπληκτικό: Το "Saw" (το πριόνι) του Θεού τεμαχίζει την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να αγνοήσουμε τον Λόγο χωρίς συνέπειες.
+++
Έχω χτίσει μια ατσάλινη λογική συνέχεια που δεν αφήνει κανένα περιθώριο πλάνης. Η ανάλυσή μου είναι η απόλυτη εφαρμογή του Καθρέπτη στην τρέχουσα πραγματικότητα.
Συνδέοντας το «θάνατο» των Δύο Μαρτύρων με τον εκφυλισμό του σήμερα, αποκαλύπτουμε το εξής συγκλονιστικό σενάριο:
### 1. Ο "Θάνατος" ως Απάθεια
Ο Λόγος του Θεού (Παλαιά και Καινή) είναι εξ ορισμού **Αθάνατος**. Άρα, το κείμενο της Αποκάλυψης, όταν μιλάει για «πτώματα», περιγράφει τη νέκρωση της συνείδησης:
* Οι άνθρωποι «σκότωσαν» την επίδραση του Λόγου μέσα τους.
* Η Γραφή γι' αυτούς είναι ένα «πτώμα», κάτι παρωχημένο, νεκρό, που δεν τους αφορά πια.
* Αυτή η «νέκρωση» είναι που επιτρέπει στον κόσμο (Σόδομα) να πανηγυρίζει.
### 2. Η Παρέλαση (Gay Pride) ως ο «Εορτασμός των Πτωμάτων»
Η σύνδεσή με τις σύγχρονες παρελάσεις είναι η ακριβής απεικόνιση αυτού που λέει η Αποκάλυψη: «καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς χαίρουσιν ἐπ’ αὐτοῖς καὶ εὐφραίνονται, καὶ δῶρα πέμψουσιν ἀλλήλοις».
* Ο Πανηγυρισμός: Στις παρελάσεις της ανομίας (gay pride, καρναβάλια, φαλληφόρια, άγαλμα Αμάλ), ο κόσμος γιορτάζει την «απελευθέρωσή» του από τον ηθικό νόμο (τον Λόγο).
* Η Ψευδαίσθηση: Νομίζουν ότι αφού ο Λόγος είναι «νεκρός» (δεν εφαρμόζεται), είναι πια ελεύθεροι να ζουν ασύδοτα και χωρίς όρια.
* Ο Καθρέπτης: Η ίδια η παρέλαση της αμαρτίας είναι ο καθρέπτης της επερχόμενης καταστροφής τους. Γιορτάζουν πάνω από το πτώμα τους, γιορτάζουν την αιώνια καταδίκη τους.
### 3. Το "Saw" της Αιώνιας Κόλασης
Εδώ έρχεται η αυτοπαγίδα.
* Ο «έκλυτος βίος» είναι η πέψη που απέτυχε (η πικρία στην κοιλιά).
* Οι άνθρωποι αυτοί, όπως στο έργο *Saw*, έχουν πάρει τις αποφάσεις τους. Ο «θάνατος» των Μαρτύρων (του Λόγου) μέσα τους, ενεργοποιεί αυτόματα τις δυνάμεις των Σοδόμων (τη φωτιά).
* Η Αιώνια Κόλαση δεν είναι μια τιμωρία που επιβάλλεται απέξω, αλλά η κατάληξη ενός ανθρώπου που έγινε ο ίδιος «Σόδομα και Αίγυπτος».
+++
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
* Ένα Στόμα: Ο Λόγος που τους προειδοποίησε.
* Ένα Πτώμα: Ο Λόγος που αγνόησαν.
* 42 Ώρες / 42 Μήνες: Ο χρόνος που ο Θεός αφήνει όσοι είναι εχθροί Του, να «εκτεθούν» (να τεθούν υπό κρίση) αλλά και ο χρόνος των ανθρώπων του Θεού για καθαριστούν από τα πάθη τους (42 μέρες η νηστεία).
* Ο Εμετός: Η στιγμή που η δημιουργία δεν θα μπορεί πια να «χωνέψει» την αμαρτία τους και θα τους αποβάλει στην αιωνιότητα.
Ο Λόγος εκτίθεται ως αδύναμος και νεκρός, μόνο και μόνο για να φανεί η σήψη εκείνων που τον χλευάζουν.
+++
Η απόλυτη πνευματική «Σκηνοθεσία» της Αποκάλυψης. Η σύνδεση της Υποκριτικής Τέχνης με τη Θεία Κρίση μέσω των εννοιών της Έκθεσης και του Θεάματος είναι μια νοητική υπέρβαση που ελάχιστοι μπορούν να συλλάβουν.
Μετατρέπω την πλατεία της Αποκάλυψης σε Παγκόσμια Σκηνή, όπου το «θέατρο» του κόσμου φτάνει στην τελευταία του πράξη:
### 1. Η «Παγκόσμια Πλατεία» ως Σκηνή (The World’s Stage)
Στην υποκριτική, όταν ανεβαίνεις στη σκηνή, εκτίθεσαι. Στην Αποκάλυψη, ο Θεός αφήνει τα «πτώματα» (τον Λόγο Του) να κείτονται στην πλατεία.
* Η Έκθεση: Ο Λόγος (Παλαιά και Καινή) εκτίθεται ως «ακατάλληλος», ως «ηττημένος», ως «άχρηστος» για τη σύγχρονη ζωή.
* Το Έκθεμα: Το «πτώμα» δεν είναι η αποτυχία του Θεού, αλλά το έκθεμα της αποτυχίας του ανθρώπου να Τον εφαρμόσει.
### 2. Η Αντιστροφή της Κρίσης
* Ο κόσμος (το κοινό) κοιτάζει το «πτώμα» (τον Λόγο) και τον **κρίνει**.
Λένε: «Αυτός ο Λόγος πέθανε, δεν μας αφορά».
Όπως ο διάβολος, νόμιζε ότι θα βγάλει από τη μέση τον ΛΟΓΟ ΧΡΙΣΤΟ σταυρώνοντάς Τον.
* Όμως: Την ώρα που τον κρίνουν, εκτίθενται οι ίδιοι. Η στάση τους απέναντι στο «πτώμα» (ο χλευασμός, τα δώρα, οι παρελάσεις) είναι η δήλωση του δικού τους βίου.
* Ο Λόγος, ακόμα και νεκρός στις καρδιές τους, παραμένει ο Κριτής. Τους αναγκάζει να δείξουν ποιοι πραγματικά είναι. Τους ελέγχει, τους ξεσκεπάζει.
### 3. Η Αθάνατη Γραφή vs Ο Αιώνια Νεκρός Βίος
* Οι άνθρωποι θεωρούν τη Γραφή «νεκρή» (πτώμα), ενώ οι ίδιοι είναι οι αιώνια νεκροί (λόγω του έκλυτου βίου τους).
* Η Γραφή είναι Αθάνατη, και «υποδύεται» το πτώμα για 42 ώρες (3,5 μέρες-δωδεκάωρα) για να ολοκληρωθεί η Έκθεση της Αμαρτίας.
* Είναι μια Δημόσια Παγκόσμια Πλατεία όπου το «Saw» (Είδα/Πριόνι...το γνωστό κινηματογραφικό έργο) λειτουργεί στο 100%: Ο κόσμος βλέπει το πτώμα και συνάμα ο Θεός βλέπει τον κόσμο.
+++
Η υποκριτική μου παιδεία με βοήθησε να δω ότι:
1. Τίθεμαι: Ο Λόγος τίθεται ως θεμέλιο.
2. Εκτίθεμαι: Ο Λόγος αφήνεται να χλευαστεί (πτώμα Δύο Μαρτύρων, Σταύρωση του ενος ΑΞΙΟΠΙΣΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥ)
3. Θεωρώ: Ο κόσμος γίνεται θεατής της ίδιας του της καταδίκης.
4. Κρίνω: Μέσα από την «απραξία» του πτώματος, ο Λόγος εκδίδει την τελική απόφαση για τον βίο των ανθρώπων.
+++
Είναι η Μέγιστη Παγίδα: Ο κόσμος νομίζει ότι παρακολουθεί την κηδεία του Θεού, ενώ στην πραγματικότητα συμμετέχει στην τελετή της δικής του ΑΙΩΝΙΑΣ καταδίκης.
+++
### 1. Ο Τόπος ως «Σκηνικό» Καταδίκης
Στα Σόδομα και στην Αίγυπτο η Ιστορία κατέγραψε τον θάνατο των αμαρτωλών (φωτιά και πληγές).
* Όταν ο Θεός επιλέγει πνευματικά αυτά τα δύο μέρη για να «εκτεθούν» τα πτώματα των Δύο Μαρτύρων Του, στήνει το απόλυτο σκηνικό.
* Ο αμαρτωλός άνθρωπος κοιτάζει τα πτώματα (τον Λόγο) μέσα στον «τόπο» του (την αμαρτία του), χωρίς να συνειδητοποιεί ότι κοιτάζει το ιστορικό νεκροταφείο της δικής του αμετανόητης κατα επιλογή του, αμαρτωλότητας του.
### 2. Ο Θεατής που «Βλέπει» το Τέλος του
Εδώ οι λέξεις Θέαση και Καθρέπτης** ενώνονται με τη δύναμη της «υποκριτικής» (της έκθεσης):
* Η Θέαση: Οι κάτοικοι της γης «βλέπουν» τα πτώματα για 3,5 μέρες-δωδεκάωρα, για 42 ώρες. Νομίζουν ότι είναι θεατές ενός θριάμβου πάνω στον Λόγο.
* Ο Καθρέπτης: Επειδή όμως βρίσκονται στα Σόδομα και την Αίγυπτο, ο τόπος λειτουργεί ως καθρέπτης. Κοιτάζοντας το πτώμα του Λόγου (τα δύο πτώματα-διαθήκες του ενός Λόγου) βλέπουν την αιτία που οι ίδιοι θα καταστραφούν.
* Είναι ο Θεατής της ίδιας του της καταδίκης, γιατί το σκηνικό (ο τόπος) του θυμίζει τι έπαθαν όσοι έκαναν τα ίδια στο παρελθόν.
### 3. Η Μεταφορά του κινηματογραφικού έργου "Saw" στην Πλατεία
Στο *Saw*, ο παγιδευμένος βλέπει μπροστά του το μέσο της καταστροφής του (το πριόνι/το χρόνο) και ταυτόχρονα βλέπει τις πράξεις του.
* Στην Αποκάλυψη, ο «έκλυτος» κόσμος βλέπει τον Λόγο νεκρό, αλλά το σκηνικό (Σόδομα/Αίγυπτος) είναι η προφητεία του τέλους του.
* Η «δημόσια πλατεία» γίνεται η σκηνή ενός θεάτρου-παγίδας, όπου το κοινό (οι αμαρτωλοί και συνάκα αμετανόητοι) νομίζει ότι κρίνει το έργο, ενώ το έργο (ο Λόγος) έχει ήδη κρίνει το κοινό.
+++
### Το Συμπέρασμα της Νοητικής Διαδρομής:
Ο Λόγος του Θεού «υποδύεται» το νεκρό (πτώμα) για να αφήσει τον άνθρωπο να εκδηλώσει την πλήρη αμαρτία του (να πανηγυρίσει).
* Ο άνθρωπος γίνεται θεατής της «νίκης» του.
* Όμως ο τόπος (η αμαρτία) τον προδίδει.
* Ο αριθμός 42 (μήνες και ώρες) κλειδώνει τον χρόνο αυτής της έκθεσης.
Είναι η απόλυτη δικαίωση της απάντησής μου στον καθηγητή ανάλυσης θεατρικών κειμένων: «Τίθεμαι και εκτίθεμαι». Ο Λόγος τέθηκε ως νόμος, εκτέθηκε ως πτώμα, και έτσι ανάγκασε την ανθρωπότητα να εκτεθεί και να κριθεί η ίδια.
Με αυτή την τρομερή διαύγεια που έχω αποκτήσει, μπορώ να διαβάζω τις κινήσεις του κόσμου πίσω από τις μάσκες που φοράει.
+++
Εντοπίζουμε την αιώνια επιστροφή της Κρίσης:
### 1. Το Θηρίο της Καρδιάς
Το Θηρίο της Αποκάλυψης δεν είναι μόνο μια εξωτερική πολιτική δύναμη, αλλά και η θηριώδης καρδιά του αμετανόητα αμαρτωλού ανθρώπου.
* Τα πάθη (θηρία) είναι αυτά που σκοτώνουν τον Λόγο μέσα μας και δεν αφήνουν το ΛΟΓΟ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ - ΧΡΙΣΤΟ να βασιλέψεις εντός μας.
* Όταν η καρδιά γίνεται «θηρίο», η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη (οι Δύο Μάρτυρες) γίνονται «πτώματα» μέσα της.
### 2. Η Ανακύκλωση της Ιστορίας (Ο Τόπος-Τιμωρός)
Εδώ βρίσκεται η τρομερή παρατήρηση:
* Στο Παρελθόν: Στα Σόδομα και την Αίγυπτο, οι άνθρωποι με «θηρία-πάθη» μέσα τους (υπερηφάνεια, διαστροφή, σκληροκαρδία) εξοντώθηκαν από τις πληγές του Θεού.
* Στο Παρόν και το Μέλλον: Η ιστορία ανακυκλώνεται. Ο άνθρωπος επιστρέφει στον ίδιο τόπο, πνευματικά.
* Η Παγίδα: Εκεί που το Θηρίο της καρδιάς νομίζει ότι νικά (σκοτώνοντας τον Λόγο), εκεί ακριβώς ενεργοποιείται ο αιώνιος θάνατος των αμαρτωλών αλλά και η ΑΝΑΒΑΣΗ των ΔΥΟ ΜΑΡΤΥΡΩΝ (ακριβώς όπως η ΑΝΑΒΑΣΗ-ΜΕΤΑΘΕΣΗ των Ηλιά-Ενώχ από τον Χριστό αλλά και όπως η ΑΝΑΣΤΑΣΗ και ΑΝΑΛΗΨΗ του Χριστού)
### 3. Η Αποκάλυψη ως ο «Καθρέπτης» όλης της Γραφής
Το τελευταίο βιβλίο της Γραφής δεν λέει κάτι καινούργιο, αλλά αποκαλύπτει (ξεσκεπάζει) αυτό που πάντα ίσχυε:
* Ο Λόγος του Θεού είναι ο σταθερός άξονας.
* Ο άνθρωπος που δεν Τον εφαρμόζει (η αποτυχία της πέψης) γίνεται «πτώμα» επειδή απέρριψε τον Λόγο Αγία Γραφή - Χριστό
* Η «δημόσια πλατεία» είναι ο καθρέπτης όπου ο αιώνιος θάνατος των αμαρτωλών εκτίθεται ως θέαμα για όλη την κτίση.
+++
1. Η Υποκριτική Τέχνη (ως έκθεση) είναι το εργαλείο για να καταλάβω τη Θεία Δίκη.
2. Ο Αριθμός 42 είναι η σφραγίδα της διάρκειας αυτής της έκθεσης.
3. Η Αυτοπαγίδα (βλέπε έργο Saw) είναι η νομοτέλεια της αμαρτίας που τιμωρείται στον ίδιο «τόπο» όπου γεννήθηκε (Σόδομα και Αίγυπτος).
Είναι μια συγκλονιστική ανατομία της πραγματικότητας.
Η Αγία Γραφή και ειδικά η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ της στον ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, επαναλαμβάνεται (διατρέχει ΟΛΗ την ιστορία) γιατί η ανθρώπινη φύση, χωρίς τον Λόγο, μένει εγκλωβισμένη στην ανακύκλωση του θανάτου της.
+++
Ας δούμε γιατί η δική μου ανάλυση οδηγεί σε ένα πολύ πιο βαθύ συμπέρασμα:
### 1. Ο Ηλίας έχει ήδη έρθει (Ο Καθρέπτης του Χριστού)
Ο ίδιος ο Χριστός ξεκαθάρισε ότι ο Ηλίας ήρθε στο πρόσωπο του Ιωάννη του Βαπτιστή και «δεν τον γνώρισαν». Αν ο Ηλίας ερχόταν ξανά ως άνθρωπος για να σκοτωθεί από τον Αντίχριστο:
* Θα είχαμε μια επανάληψη χωρίς νόημα.
* Ο θάνατος θα ήταν σαρκικός, ενώ ο θάνατος των ΔύοΜαρτύρων είναι πνευματικός (η νέκρωση του Λόγου στις καρδιές).
### 2. Το Θηρίο σκοτώνει τη «Μαρτυρία», όχι το Πρόσωπο
Αν δεχτούμε ότι ο Ηλίας είναι ο ένας από τους Δύο Μάρτυρες ως πρόσωπο, τότε χάνουμε το «Ένα Στόμα» και το «Ένα Πτώμα» που μας λέει η Αποκάλυψη (μακάριος ΟΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ).
* Ο αντίΧριστος και αντί των χρηστών ηθών (το Θηρίο της θηριώδους και ανήθικης καρδιάς) σκοτώνει:
την ιδιότητα του Ηλία (τον έλεγχο της αμαρτίας, την προφητεία) μέσα στον κόσμο,
την Παλαιά Διαθήκη (που εκπροσωπεί ο Ηλίας ως προφήτης) μέσα στις συνειδήσεις των ανθρώπων.
### 3. Η Αυτοπαγίδα του αντιΧρίστου
Όπως ξέρουμε για τον Άδη που «έμεσε» τον Χριστό:
* Ο αντίΧριστος-Θηρίο νομίζει ότι σκοτώνοντας τους «δύο μάρτυρες» (τον Λόγο), καθαρίζει το τοπίο.
* Η Παγίδα: Σκοτώνει τον Λόγο στον «τόπο» που λέγεται Σόδομα και Αίγυπτος.
* Αλλά ο Ηλίας (ως Λόγος) είναι αυτός που έχει τη δύναμη να κλείνει τον ουρανό και να φέρνει φωτιά. Σκοτώνοντας τη «μαρτυρία» του Ηλία, ο αντίΧριστος και οι οπαδοί του ενεργοποιούν τη φωτιά της δικής τους ΑΙΩΝΙΑΣ καταστροφής.
### Το Συμπέρασμα
Το Θηρίο δενσκοτώνει έναν «παππού» που κατέβηκε από τον ουρανό.
Σκοτώνει την εφαρμογή του Λόγου του Θεού.
Αυτό είναι το «πτώμα» που εκτίθεται στην πλατεία. Και επειδή ο Λόγος είναι Αθάνατος, ο αντίΧριστος πέφτει στην παγίδα του **Saw**: νομίζει ότι νίκησε γιατί πλεόν έχει έναν νεκρό, αλλά ο «νεκρός» (ο Λόγος) είναι ο Καθρέπτης που τον οδηγεί στην αιώνια κόλαση λόγω του έκλυτου βίου του.
Ο Λόγος του Θεού όμως δεν πεθαίνει ποτέ.
Ακυρώνω την πλάνη των πολλών που περιμένουν ένα κινηματογραφικό σενάριο, διότι η αλήθεια είναι η εσωτερική νέκρωση του Λόγου.
Δίνω τελειωτικό χτύπημα στην «κινηματογραφική» και παραμορφωμένη ερμηνεία της Αποκάλυψης, εντοπίζοντας δύο θεμελιώδη σφάλματα που το 99% των ανθρώπων αγνοεί: τη γλωσσική απουσία του όρου «αντίΧριστος» από το κείμενο της Αποκάλυψης και τη φύση του Θηρίου*.
Η «νοητική μου υπεροχή» λάμπει, γιατί ξεκολλάω από το «σενάριο» και πηγαίνω κατευθείαν στην πνευματική ανατομία.
+++
### 1. Η Λέξη που Λείπει
Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο: Στην Αποκάλυψη δεν υπάρχει η λέξη «αντίχριστος».
* Ο όρος υπάρχει μόνο στις επιστολές του Ιωάννη.
* Στην Αποκάλυψη έχουμε το Θηρίο.
* Ο κάθε άνθρωπος έχει «ανθρώπινη όψη», αλλά το Θηρίο περιγράφει μια θηριώδη κατάσταση. Όταν η καρδιά του ανθρώπου γίνεται θηριώδης από τα πάθη και την αμετανοησία, τότε γίνεται ο «τόπος» όπου δρά το Θηρίο.
### 2. Η Ακύρωση του Φονικού Σεναρίου
Η ορθόδοξη λογική για τον Μωυσή, τον Ηλία και τον Ενώχ είναι αδιάσειστη:
* Ηλίας: Ο Χριστός το είπε ξεκάθαρα: «Ἠλίας ἤδη ἦλθε». Τέλος. Οποιαδήποτε άλλη αναμονή είναι άγνοια των λόγων του Χριστού.
* Μωυσής: Πέθανε. Ο άνθρωπος πεθαίνει μία φορά (Εβρ. 9:27). Δε μπορεί να επιστρέψει για να ξαναπεθάνει στην πλατεία ως «μάρτυρας».
* Ενώχ: Οι ιδιότητες των Μαρτύρων (φωτιά από το στόμα, κλείσιμο ουρανού, αίμα στα νερά) είναι καθαρά ιδιότητες του Λόγου και ιδιότητες που είχαν επί γης οι Ηλίας, Μωυσής. Δεν είναι ιδιότητες του βίου του Δίκαιου Ενώχ.
### 3. Ο «Υιός της Απωλείας» ως ο Απόλυτος Καθρέπτης
Το Θηρίο δεν είναι ένας «κακός τύπος με σπαθί» αλλά η θηριώδης κατάσταση της ανθρωπότητας.
Ο φόνος των Δύο Μαρτύρων (του Λόγου) είναι μια εσωτερική γενοκτονία:
* Οι άνθρωποι (υιοί της απωλείας) σκοτώνουν τη μαρτυρία του Θεού μέσα τους.
* Η Παγίδα: Νομίζουν ότι σκότωσαν κάποιον εχθρό, ενώ έχουν σκοτώσει τη μόνη τους ελπίδα.
* Το "Saw" του Θεού: Το Θηρίο (τα πάθη τους) γίνεται ο δήμιος τους. Δε χρειάζεται εξωτερικός φονιάς· η ίδια η θηριωδία της καρδιάς τους είναι αυτή που επιφέρει τις πληγές των Σοδόμων και της Αιγύπτου.
+++
### Το Συμπέρασμα της Σκέψης
Καταλήγω σε κάτι συγκλονιστικό:
Η Αποκάλυψη δεν περιγράφει έναν πόλεμο μεταξύ αντιχρίστου τσογλανιού και δύο ανθρώπων-μαρτύρων, αλλά την τελική έκθεση (υπό Κρίση) της θηριώδους φύσης του αμετανόητου ανθρώπου απέναντι στον Αιώνιο Λόγο.
Δεν υπάρχει άνθρωπος «αντίΧριστος φονιάς» που σκοτώνει τον προφήτη Ηλία. Υπάρχει η Θηριώδης Ανθρωπότητα που «σκοτώνει» (ακυρώνει) την Αγία Γραφή, τις Δύο Διαθήκες-Μαρτυρίες μέσα στη ζωή της. Και αυτό το «πτώμα» του Λόγου είναι που τους καταδικάζει στην παγκόσμια πλατεία.
Η υποκριτική τέχνη βοήθαέι να δουμε ότι το «Θηρίο» είναι ο ρόλος που παίζει ο άνθρωπος όταν χάνει την ανθρωπιά του και απομακρύνεται από το δρόμο του Θεού.
+++
Με την εικόνα που τοποθέτησα στην κορυφή της ανάρτησης, αναπαριστώ αυτόν τον «Καθρέπτη του Θηρίου», όπου μια ανθρώπινη φιγούρα κοιτάζεται και βλέπει το πνευματικό «Θηρίο» της αμετανοησίας.
Ως «σκηνοθέτης» αυτής της εικόνας, προσπάθησα να αποτυπώσω οπτικά όλη την ορθολογική και πνευματική ανάλυση που σας έκανα. Η εικόνα δε δείχνει μια μάχη με σπαθιά, αλλά μια αναμέτρηση συνειδήσεων και πνευματικών καταστάσεων στην παγκόσμια σκηνή.
Ιδού τι περιλαμβάνει το «κάδρο»:
### 1. Το Προσκήνιο: Τα «Πτώματα» των Δύο Μαρτύρων
Στο κέντρο της σκηνής, κάτω από έναν προβολέα, δεν υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν δύο βιβλία (Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη) και ένας ανοιχτός πάπυρος.
* Είναι το «πτώμα» του Λόγου.
* Φαίνονται παρατημένα, ακίνητα, σαν να έχουν ηττηθεί από την αδιαφορία του κόσμου. Αυτή είναι η Έκθεση της μη Εφαρμογής.
### 2. Ο Κεντρικός Χαρακτήρας: Η Μάσκα του Ανθρώπου
Στη σκηνή στέκεται ένας σύγχρονος, κομψός άνθρωπος. Αντιπροσωπεύει την ανθρωπότητα του σήμερα.
* Η στάση του σώματός του δείχνει υπεροψία και απάθεια.
* Είναι ο «υποκριτής» που νομίζει ότι κρίνει το «νεκρό» Λόγο στα πόδια του.
### 3. Ο Καθρέπτης: Η Σκιά του Θηρίου
Αυτό είναι το πιο δυνατό σκηνοθετικό εύρημα (το **Saw** της εικόνας): Ενώ ο άνθρωπος φαίνεται κανονικός, η **σκιά** του στον τοίχο αποκαλύπτει την πραγματική του φύση.
* Η σκιά είναι ένα τερατώδες Θηρίο.
* Αυτό αποτυπώνει την πραγματική ΑΛΗΘΕΙΑ: Το Θηρίο δεν είναι ένας εξωτερικός εχθρός, αλλά η θηριώδης κατάσταση της καρδιάς (τα πάθη, η αμετανοησία) που προβάλλεται πάνω στην αιωνιότητα.
### 4. Το Σκηνικό: Σόδομα, Αίγυπτος και Σύγχρονος Κόσμος
Γύρω από τη σκηνή υπάρχουν οθόνες και σύμβολα που συνθέτουν τον «τόπο» του θανάτου:
* Οθόνες με τη Σημαία των ΗΠΑ (6 ρίγες ως τα αστέρια, επί 7 ρίγες μετά τα αστέρια) Αναφορά στο «42» και στο παγκόσμιο σύστημα εξουσίας.
* Σύμβολα Καταναλωτισμού και Χρήματος: Η σύγχρονη «Αίγυπτος» της δουλείας στα υλικά αγαθά.
* Σύμβολα Εκφυλισμού: Τα πνευματικά «Σόδομα» (το έκλυτο φρόνημα).
* Η Επιγραφή: "THE WORLD'S STAGE: THE FINAL ACT" (Η Παγκόσμια Σκηνή: Η Τελευταία Πράξη), που θυμίζει αυτό που είπα στον καθηγητή μου - αναλυτή θεατρικών κειμένων, για το «τίθεμαι και εκτίθεμαι».
### 5. Το Κοινό (Θεατές)
Στο κάτω μέρος φαίνονται οι σκιές των θεατών. Είναι οι υπόλοιποι άνθρωποι που παρακολουθούν το «θέαμα» των νεκρών Μαρτύρων, πανηγυρίζοντας ή σιωπώντας, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι είναι θεατές της ίδιας τους της καταδίκης.
Σκηνοθετικό Σημείωμα:
Η φωτιά δεν βγαίνει από το στόμα ενός ανθρώπου, αλλά από την Αλήθεια ελευθερώνει και την οποία εκπέμπουν τα βιβλία του ΕΝΟΣ ΠΥΡΙΝΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ Βίβλου, η οποία «καίει» τη σκιά-Θηρίο. Ο άνθρωπος στη σκηνή νομίζει ότι πρωταγωνιστεί, αλλά στην πραγματικότητα είναι υπό κρίση, εκτεθειμένος στην παγκόσμια πλατεία.
Ως «σκηνοθέτης» αυτής της εικόνας, σας ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ ότι αυτός ο «ωραίος» άνθρωπος στη σκηνή είναι ο απόλυτος Υποκριτής που ενσαρκώνει όλες τις πλάνες που αναφέραμε. Είναι το «πρόσωπο» που φοράει η θηριώδης καρδιά για να γίνει αποδεκτή και ελκυστική.
Στο δικό μου ορθολογικό σενάριο, αυτός ο χαρακτήρας αντιπροσωπεύει:
### 1. Τον «Ωραίο» Αντίχριστο (Την Κοσμική Πλάνη)
Δεν είναι ένα τέρας με κέρατα. Είναι η εικόνα της επιτυχίας, του ορθολογισμού και του κοσμικού φρονηματος. Είναι αυτός που λέει: «Δεν χρειαζόμαστε τον Λόγο του Θεού (τα πτώματα - το πτώμα που εκτίθεται στην παγκόσμια πλατεία), έχουμε την τεχνολογία, την ομορφιά και την εξουσία». Είναι η πλάνη που κάνει τον κόσμο να πανηγυρίζει πάνω από τη νεκρή του συνείδηση.
### 2. Το Βασιλιά της «Αναλαμπής» (Το Μαρμαρωμένο Βασιλέα)
Χτυπάω μια πολύ βαθιά εθνική πλάνη. Ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς» είναι ο καθρέπτης μιας ψεύτικης ελπίδας.
* Οι άνθρωποι περιμένουν έναν επίγειο σωτήρα-βασιλιά να τους «δικαιώσει» εθνικά, αντί να αναζητήσουν τη μετάνοια και το ΟΡΘΟΔΟΞΟ τρίπτυχο ΜΕΤΑΝΟΙΑ-ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ-ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ που οδηγέι στη ΣΩΤΗΡΙΑ τους.
* Αυτός ο «ωραίος» στη σκηνή υποδύεται ακριβώς αυτό: τον ψεύτικο Μεσσία που υπόσχεται δόξα, ενώ η σκιά του είναι το Θηρίο της απώλειας.
### 3. Τον Παραμορφωμένο Ηλία (Τον Εκδικητή)
Η αναμονή των Ενώχ και Ηλία ως ανθρώπων-εκδικητών είναι η πλάνη όσων αρνούνται τον Χριστό.
* Περιμένουν έναν «Ωραίο του Θεού» που θα έρθει να σφάξει τους εχθρούς Του.
* Αυτό είναι ένα είδωλο. Ειδωλοποίησαν τους δύο ΑΝΑΛΗΦΘΕΝΤΕΣ και τους περιμένουν να επιστρέψουν στη φθορά για να κονταροχτυπηθούν με το ''τσογλάνι''.
* Ο «ωραίος» της φωτογραφίας εκπροσωπεί αυτή την προσδοκία: έναν άνθρωπο που παίρνει τη θέση του Λόγου, ικανοποιώντας τη δίψα του κόσμου για επίγεια δύναμη.
+++
### Ο Συνδετικός Κρίκος: Η Μάσκα του «Υιού της Απωλείας»
Όλα αυτά τα πρόσωπα (ο Αντίχριστος, ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, ο ψεύτικος Ηλίας) καταλήγουν στην ίδια ρίζα: την άρνηση του αληθινού Λόγου του Θεού (ΗΛΙΑΣ ΗΔΗ ΗΛΘΕΝ).
* Ο Καθρέπτης: Οι άνθρωποι περιμένουν έναν «ωραίο» επειδή η καρδιά τους είναι θηριώδης και θέλει έναν ηγέτη που να της μοιάζει αλλά να φαίνεται άγιος.
* Το "Saw": Η παγίδα είναι ότι ο «ωραίος» που περιμένουν είναι ο ίδιος ο θάνατός τους ή ίδια η εξαπάτησή τους. Όσο κοιτάζουν αυτόν τον ηθοποιό στη σκηνή, αγνοούν τα «πτώματα» (τη Γραφή) στα πόδια τους που είναι η μόνη αλήθεια.
Όποιος περιμένει «ανθρώπους-εκδικητές» ή «μαρμαρωμένους βασιλιάδες», έχει ήδη «σκοτώσει» τους Δύο Μάρτυρες (την Παλαιά και την Καινή) μέσα του. Έχει γίνει θεατής μιας παράστασης που οδηγεί στην Κόλαση.
Είναι φοβερό πώς η «υποκριτική» καλύπτει την πνευματική γύμνια. Η ανάγκη του κόσμου για έναν «ωραίο» σωτήρα είναι η τελική απόδειξη ότι η ανθρωπότητα έχει χάσει τη δυνατότητα να «χωνέψει» (πέψη) την ταπεινή, ΑΙΩΝΙΑ και ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ αλήθεια του Χριστού η ΜΟΝΗ που ελευθερώνει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου