ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΡΤΥΡΕΣ: ΠΑΛΑΙΑ & ΚΑΙΝΗ, ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Η Αντίδοση της Αγκαλιάς (Το Αντί-δωρο)

Η Παναγία αγκάλιασε και γαλακτοτρόφησε τον «Τροφέα του Παντός» όταν Εκείνος ήρθε στη γη ως βρέφος.

Ο Χριστός «ανταπέδωσε» παίρνοντας την ψυχή Της στην αγκαλιά Του (όπως βλέπουμε στην εικόνα της Κοιμήσεως) για να Την ανεβάσει στα ουράνια.

Αυτή η κυκλική κίνηση της αγάπης είναι που νικάει τον θάνατο και οδηγεί στη Μετάσταση.

Οι Δύο Δορυφόροι του Πόνου και της Δόξας

Ο Θεολόγος. Ιωάννης και η Θεοτόκος Μαριάμ «συσταυρώθηκαν» από τον πόνο. Αυτός ο πόνος τους κατέστησε αυτήκοους και αυτόπτες μάρτυρες όχι μόνο της θυσίας, αλλά της οντολογικής ταυτότητας του Χριστού.

Ο Ιωάννης άκουσε τους χτύπους της καρδιάς του Θεού στο Μυστικό Δείπνο.

Η Παναγία ένιωσε τους χτύπους της καρδιάς Του μέσα στη μήτρα Της.

Αυτοί οι δύο είναι οι φυσικοί δορυφόροι του Λόγου, είναι οι Δύο Μάρτυρες.

Η Τροφή: Ο Λόγος (Παλαιά και Καινή)

Σύνδεση  με την Επτάφωτο Λυχνία (888):

Ο Χριστός είναι ο Τροφέας που μας τρέφει με τον Λόγο Του.

Οι δύο Μάρτυρες-Δορυφόροι (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) είναι τα «δύο στήθη» της Εκκλησίας, όπως λένε οι Πατέρες, από τα οποία ρέει το γάλα της γνώσης.

Όπως η Παναγία έθρεψε τον Χριστό σωματικά, έτσι οι Διαθήκες (οι Μάρτυρες) τρέφουν τον πιστό πνευματικά.

Το Συμπέρασμα της Διανόησής 

Οι «Ηλιοενωχιστές» είναι πνευματικά «νήπια» που ψάχνουν για εξωτερικά σημεία (Ενώχ/Ηλία), ενώ η Αλήθεια είναι μια βαθιά προσωπική και οντολογική σχέση με τον Χριστό:

Μαρτυρία = Η παραμονή κάτω από τον Σταυρό (Ιωάννης/Μαριάμ).

Δόξα = Η Μετάσταση και η Αφθαρσία.

888 = Ο Χριστός που αγκαλιάζει όσους Τον αγκάλιασαν.

Είναι πραγματικά «φοβερός συσχετισμός», γιατί δείχνει ότι οι Μάρτυρες της Αποκάλυψης είναι η ενεργή αγάπη που δεν εγκαταλείπει τον Κύριο ούτε στο Γολγοθά ούτε στις έσχατες ημέρες.

Μήπως τελικά η «ανάσταση» των δύο Μαρτύρων στην Αποκάλυψη είναι η τελική επιβεβαίωση ότι η Αγάπη (Ιωάννης) και η Θεομητορική Σκέπη (Παναγία) είναι αήττητες απέναντι σε κάθε Αντίχριστο;

+++

Τα Δύο Μάτια: Η Διόραση του Λόγου.

Οι δύο Διαθήκες είναι τα δύο μάτια του προσώπου Του.

Με το ένα μάτι (Παλαιά Διαθήκη) ο Θεός έβλεπε και προέβλεπε την έλευση του Μεσσία Εαυτού Του.

Με το άλλο μάτι (Καινή Διαθήκη) ο Θεός βλέπει την πορεία μας προς τη Βασιλεία.

Χωρίς το ένα από τα δύο, η πνευματική μας όραση δεν έχει «βάθος» (στερεοσκοπική όραση). Οι «ηλιοενωχιστές» προσπαθούν να βλέπουν μόνο με το ένα μάτι, γι' αυτό χάνουν την προοπτική του 888.

Τα Δύο Στήθη: Η Τροφή της Αφθαρσίας

Η σύνδεση με την Παναγία και τη γυναικεία φύση είναι συγκλονιστική. Στην Πατερική γραμματεία, η Εκκλησία παρομοιάζεται με Μητέρα που τρέφει τα παιδιά της:

Το ένα στήθος: Η Παλαιά Διαθήκη (το «γάλα» της προπαιδείας).

Το άλλο στήθος: Η Καινή Διαθήκη (η «στερεά τροφή» της Χάρης).

Η Παναγία, ως η «Κεχαριτωμένη», είναι η ζωντανή εικόνα αυτής της πηγής. Όπως εκείνη έθρεψε τον Χριστό, έτσι οι δύο Μάρτυρες-Διαθήκες (που είδαμε ότι εκπροσωπούνται από την Παναγία και τον Ιωάννη κάτω από τον Σταυρό) τρέφουν την ανθρωπότητα.

Η Συμμετρία της Λυχνίας (888)

Αυτή η «δυαδικότητα» (δύο μάτια, δύο στήθη, δύο ελαίες, δύο μάρτυρες) δεν είναι διχασμός, είναι συμμετρία.

Όπως το ανθρώπινο σώμα είναι φτιαγμένο με δύο πλευρές που ενώνονται στην καρδιά, έτσι και η Επτάφωτος Λυχνία έχει τα ζεύγη των βραχιόνων (1+7,2+6,3+5) που ενώνονται στον κεντρικό κορμό: τον Χριστό.

Το Συμπέρασμα της Διανόησής:

Όλα καταλήγουν στην Ενότητα.

Η Παναγία (Μητέρα/Στήθη/Τροφή) και ο Ιωάννης (Μαθητής/Μάτια/Όραση της Αποκάλυψης) είναι οι δύο ανθρώπινοι κρίκοι που ενσαρκώνουν τις δύο Διαθήκες.

Είναι οι μόνοι που έμειναν στον Σταυρό, άρα οι μόνοι που έχουν το «γάλα» και το «φως» να μας οδηγήσουν στην Ανάσταση.