ΟΙ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ

https://www.facebook.com/share/p/1BQwhbfVSb/

https://vm.tiktok.com/ZNRoeCvC8/

http://youtube.com/post/Ugkxzl2D_RILxl7tU0yp2UNMhGb3UFzl66U7?si=Fgt0b-dcYuO3rlmG

Αποκάλυψη 11:5

«καὶ εἴ τις αὐτοὺς θέλει ἀδικῆσαι, πῦρ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν καὶ κατεσθίει τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν»

Το χωρίο αυτό αποδεικνύει ότι οι δύο μάρτυρες δεν είναι άνθρωποι. Στο κείμενο εντοπίζονται δύο ενδείξεις μέσα στην ίδια φράση που αποκλείουν τη φυσική ανθρώπινη ιδιότητα: πρώτον, το πῦρ που βγαίνει από το στόμα δεν είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό, και δεύτερον, χρησιμοποιείται η ενική λέξη «στόμα» για δύο υποκείμενα («ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν»). Αν επρόκειτο για δύο κυριολεκτικούς ανθρώπους, θα είχαν δύο στόματα. Με βάση την αναλογική εφαρμογή της αρχής του Δευτερονομίου («επί στόματος δύο ή τριών μαρτύρων»), οι δύο αυτές ενδείξεις μέσα στην ίδια εικόνα λειτουργούν ως διπλή μαρτυρία που ανατρέπει την ανθρωπομορφική ερμηνεία.

Ζαχαρίας 4:2-3 & Αποκάλυψη 11:4

Ζαχαρίας 4:2-3: «καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ λυχνία χρυσῆ ὅλη... καὶ δύο ἐλαῖαι ἐπάνω αὐτῆς»

Αποκάλυψη 11:4: «Οὗτοί εἰσιν αἱ δύο ἐλαῖαι καὶ αἱ δύο λυχνίαι αἱ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τῆς γῆς ἑστῶσαι»

Το χωρίο αυτό αποδεικνύει ότι οι δύο μάρτυρες είναι βιβλία (η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη). Η εικόνα των δύο λυχνιών και των δύο ελαιών είναι ένα επαναλαμβανόμενο βιβλικό μοτίβο που συναντάται τόσο στον Ζαχαρία όσο και στην Αποκάλυψη. Εδώ εφαρμόζεται η αρχή του Δευτερονομίου για τη διπλή επιβεβαίωση: η ύπαρξη δύο συγκεκριμένων βιβλικών αναφορών (Ζαχαρίας και Αποκάλυψη) για την ίδια εικόνα προσφέρει μια έγκυρη, διπλή μαρτυρία για την ταυτότητά τους ως τις δύο Διαθήκες.

Αποκάλυψη 11:3

«καὶ δώσω τοῖς δυσὶ μάρτυσί μου, καὶ προφητεύσουσιν ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα, περιβεβλημένοι σάκκους»

Η φράση «δύο μάρτυρες» με την έννοια ότι πρόκειται να έρθουν με αυτή την ειδική αποστολή και εξουσία εμφανίζεται μία και μοναδική φορά σε ολόκληρη την Αγία Γραφή, και όχι μόνο στην Αποκάλυψη. Δεν υπάρχει σε κανένα άλλο βιβλίο της Παλαιάς ή της Καινής Διαθήκης αντίστοιχη αναφορά. Εφόσον δεν υπάρχει δεύτερη, επιβεβαιωτική βιβλική αναφορά σε όλη τη Γραφή, η θεωρία ότι οι μάρτυρες αυτοί είναι δύο συγκεκριμένοι άνθρωποι (όπως ο Ενώχ και ο Ηλίας) στερείται της απαιτούμενης διπλής βιβλικής μαρτυρίας που ορίζει η αρχή του Δευτερονομίου.

Γαλάτας 4:24

«ἅτινά ἐστιν ἀλληγορούμενα. αὗται γάρ εἰσιν δύο διαθῆκαι, μία μὲν ἀπὸ ὄρους Σινᾶ...»

Στην Καινή Διαθήκη συναντάται ρητά η ορολογία «δύο διαθήκαι». Αυτή η βιβλική αναφορά ενισχύει την ταύτιση των δύο μαρτύρων με την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, καθώς οι Δύο Διαθήκες αποτελούν το γραπτό σώμα των Γραφών που λειτουργεί δομικά μέσα στην ιστορία ως η επίσημη μαρτυρία του Θεού.

Ματθαίος 24:14 & Ιωάννης 5:39

Ματθαίος 24:14: «καὶ κηρυχθήσεται τοῦτο τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσι»

Ιωάννης 5:39: «ἐρευνᾶτε τὰς γραφάς, ὅτι ὑμεῖς δοκεῖτε ἐν αὐταῖς ζωὴν αἰώνιον ἔχειν· καὶ ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περὶ ἐμοῦ»

Τα χωρία αυτά δείχνουν ότι η έννοια της μαρτυρίας στη Γραφή έχει ξεκάθαρα Χριστοκεντρικό χαρακτήρα. Ο ίδιος ο Χριστός ορίζει το Ευαγγέλιο ως «μαρτύριον τοῖς ἔθνεσιν» και υπογραμμίζει ότι οι Γραφές είναι εκείνες που «μαρτυρούν περί Αυτού». Η μαρτυρία, επομένως, δεν είναι έργο δύο μελλοντικών ανθρώπων, αλλά είναι το ίδιο το κήρυγμα του Ευαγγελίου και ο γραπτός Λόγος.

Αποκάλυψη 1:5 & 3:14

«καὶ ἀπὸ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ μάρτυς ὁ πιστός, ὁ πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν...»

Μέσα στο ίδιο το βιβλίο της Αποκάλυψης, ο απόλυτος τίτλος του «μάρτυρα» ανήκει στον ίδιο τον Χριστό, ο οποίος ονομάζεται «ὁ μάρτυς ὁ πιστός». Αυτό δείχνει ότι η μαρτυρία στην Αποκάλυψη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το πρόσωπο του Χριστού, στρέφοντας την προσοχή των πιστών στην ομολογία της Εκκλησίας και των Γραφών για Εκείνον, και όχι στην αναμονή δύο ανθρώπινων προσωπικοτήτων.

Αποκάλυψη 12:14

«καὶ ἐδόθησαν τῇ γυναικὶ δύο πτέρυγες τοῦ ἀετοῦ τοῦ μεγάλου, ἵνα πέτηται εἰς τὴν ἔρημον εἰς τὸν τόπαν αὐτῆς»

Σε αυτή την εικόνα, ο μέγας αετός συμβολίζει τον ίδιο τον Χριστό. Τα δύο φτερά που δίνονται στη γυναίκα (την Εκκλησία) για να πετάξει, να προστατευτεί και να διασωθεί στην έρημο είναι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, δηλαδή οι δύο μάρτυρες. Η Εκκλησία δεν εξαρτάται από δύο ανθρώπους για τη σωτηρία της, αλλά υψώνεται και συντηρείται μέσα στην ιστορία χάρη στα δύο φτερά του Χριστού, που είναι ο γραπτός Του Λόγος.

Μαλαχίας 4:5-6 & Ματθαίος 17:11-13

Μαλαχίας 4:5-6: «καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμῖν Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην πρὶν ἐλθεῖν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ, ὃς ἀποκαταστήσει καρδίαν πατρὸς πρὸς υἱὸν...»

Ματθαίος 17:11-13: «ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἠλίας μὲν ἔρχεται πρῶτον καὶ ἀποκαταστήσει πάντα· λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι Ἠλίας ἤδη ἦλθε, καὶ οὐκ ἐπέγνωσαν αὐτόν... τότε συνῆκαν οἱ μαθηταὶ ὅτι περὶ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ εἶπεν αὐτοῖς.»

Αυτό είναι το πιο ισχυρό στοιχείο που κλείνει τη συλλογιστική. Όταν οι μαθητές ρωτούν για την προφητεία του Μαλαχία, ο Χριστός, πριν δηλώσει ότι ο Ηλίας ήρθε, χρησιμοποιεί ακριβώς τα ίδια λόγια της προφητείας, λέγοντας ότι ο Ηλίας «ἀποκαταστήσει πάντα» (αντίστοιχο του «ἀποκαταστήσει καρδίαν» στον Μαλαχία). Αμέσως μετά προσθέτει: «Ἠλίας ἤδη ἦλθε». Το κείμενο ξεκαθαρίζει ότι οι μαθητές κατάλαβαν αμέσως ότι μιλούσε για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ο Χριστός χρησιμοποίησε την ίδια τη γλώσσα της προφητείας για να επιβεβαιώσει την πλήρη εκπλήρωσή της στο πρόσωπο του Βαπτιστή, αποκλείοντας κάθε μελλοντική αναμονή του ιστορικού Ηλία.